تب نامه ی نوزدهم



مرا ببوس ،

آن چنان که خداوند کودکان باران را می بوسد.

مرا در آغوش بگیر ،

بدان سان که خاک دانه ی کوچک گندم را در آغوش می کشد .

مرا نوازش کن ،

همان گونه که نسیم برگهای درختان را می نوازد ...


/ 1 نظر / 8 بازدید
علی آریا

....... سلام من تمام نوشته های شما را با علاقه می خوانم بعضی به شعر نزدیک اند بعضی یک مینیمال شاعرانه اند وبعضی مثل "تب نامه نوزدهم " شعر ناب اند اما در همه ی آنها دلتنگی ، عشق ، عصیان ، سرگشتگی والبته کمی هم شیطنت روان است این صفات به تنهایی نه خوبند ونه بد . اما جمع آنها در یک نفر بسیار جذاب است و البته کمی نگران کننده . ....... امیدوارم که دیگر نگران شما نباشم ! برقرار باشید.