سياهی   

الا ای روح پر ســـودا ، دمــی آهــــسـتـه تــر با مـا

که ره جانسوز و جانفرسا وخاطر بس پریشان است

چو پایم سست و بی یارا ، دلم خاموش و بی غوغا

چگونه راه بسپـارم ، که جنگ رعد و طوفان است

فلک با بخت من در کین ، دلـم از مـردمان چرکیـن

نکوبـم بـر دری دیگر ، که انجامـش نمایان اســت

***

چـــرا ره تـوشه  بـــردارم ، قـــدم در راه بــگذارم؟

لینک
پنجشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳۸٦ - بهار نارنج